A cada momento son mais os lugares que fican avandonados. Casas e leiras son pasto das silveiras e o noso rural empobrécese ao mesmo tempo que a povoación se avellenta e finalmente desaparece. Mais esta situación non é casual. A agricultura e a gandeiria sufriron o embate das políticas ditadas pola Unión Europea e o grande capital, que lonxe de buscar dinamizar e facer do medio rural unha opción para os mozos e mozas, rurais ou non, no que desenvolver a sua atividade e as suas vidas, deseñaron todo un plano de destrucción e desmantelamento que nos leva à dificil situación actual.


Primeiro dixeron que tiñamos que ser mais “modern@s” e “profisionais” para competir en Europa e neste novo mundo globalizado. Que ademais tiñamos que ser mais grandes, que as pequenas explotacións que secularmente alimentaron este país e que foron graneiro e despensa de nacións veciñas e mesmo de ultramar non tiñan futuro. Dixeron  que ademais tiñamos que ser menos, e que os primeiros en desaparecer eran eses “pequenos” que ainda sobrevivian e que eran unha distorsión no novo modelo de “modernidade” que nos traia os ventos que sopraban desde Bruxelas, e o campo poria a tod@s ric@s, e os fillos e fillas dos labregos poderian estudar unha carreira e fuxir das miserias do campo…

http://xornadasrurais.files.wordpress.com/2014/02/angar_624215_0x0_justif.jpg

 

No nome da profisionalización as explotacións convertéronse en monofuncionais. Instalaronse os novos modelos produtivos, de grandes establos e de animais presos encerrados entre muros de formigón. Despreciouse a capacidade produtiva da nosa horta e noutros setores, como o viñedo, deuse paso à entrada de capital especulativo e a modelos tipo “Falcon Crest” que nada teñen a ver coa nosa realidade.


Mais a crise do modelo económico que nos azouga está a pór en cuestión ese “fantástico” deseño do noso rural: as explotacións que se fixeron dependentes de insumos alleos à explotación e sobre todo das axudas europeas ven que esas agora non chegan. A dramática redución de explotacións fai que os e as poucos que quedan teñan unha escasa cando non nula capacidade de presión e nogociación á hora de definir o prezo das suas producións,  e a Adminitración, na sua promesa de “austeridade”, desmantela os poucos e moitas veces precarios servizos que tiñamos no medio rural.


Mais ao mesmo tempo xente nova chega ao noso rural. Uns/unhas empeñanse en quitar adiante as explotacións familiares, con novas ideas e novos proxectos.  Outros/as acheganse por primeira vez ao campo desenvolvendo novas atividades ou recuperando vellos oficios con novos folgos e moita imaxinación. Distintos proxectos, distintas visións, mais unha reflexión coincidente: o noso agro ten futuro.


Este é o motivo destas Xornadas: coñezámonos, compartamos as nosas experiencias, os nosos erros e os nosos acertos, as nosas ilusións e e os nosos medos, reflexionemos sobre o noso futuro,  desde os proxetos persoais aos comunais, desde a multifuncionalidade, a ecoloxia, o respeito polo medio e co ollar posto na nosa soberania alimentar. Cremos que o noso rural ten futuro, mais teremos que escribilo entre todos e todas nós, e non deixar, outra vez, que sexan outros quen o fagan.

 

http://xornadasrurais.wordpress.com/